من روزها کار میکنم. می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک

شوم ،یا خط کنار ‏یک نردبام. خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک

گلدان چهار گوش گل سرخ ‏شوم ،یا خط یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک

در همین لحظه معلم فریاد زد: دو خط موازی هرگز به هم نمىرسند و بچه

 ها تکرار ‏کردند: دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند

خط اولی گفت: نه این امکان ندارد . حتمأ یک راهی پیدا میشود .خط دومی

گفت: ‏شنیدی که چه گفتند؟ هیچ راهی وجود ندارد. ما هیچ وقت به هم

نمی رسیم. و دوباره ‏زد زیر گریه. خط اولی گفت: نباید نا امید شد. ما از این

 صفحه کاغذ خارج می شویم و ‏دنیا را زیر پا می گذاریم. بالاخره کسی پیدا

میشود که مشکل ما را حل کند. خط دومی ‏آرام گرفت. و اندوهنک از صفحه

 کاغذ بیرون خزید. از زیردر کلاس گذشتند. و وارد حیاط ‏شدند. و از آن لحظه به

 بعد سفرهای دو خط موازی شروع شد. آنها از دشتها ‏گذشتند ..... ، از

صحراهای سوزان ..... ، از کوههای بلند ..... ، از دره های عمیق .......، ‏از

سالها گذشت ؛

و آنها دانشمندان زیادی را ملاقات کردند. ریاضیدان به آنها گفت: این محال

است.هیچ ‏فرمولی شما را به هم نخواهد رساند. شما همه چیز را خراب

 میکنید. فیزیکدان گفت: ‏بگذارید از همین الآن نا امیدتان کنم. اگر می شد

قوانین طبیعت را نادیده گرفت، دیگر ‏دانشی به نام فیزیک وجود نداشت.

پزشک گفت: از من کاری ساخته نیست، دردتان بی ‏درمان است. شیمی

 دان گفت: شما دو عنصر غیر قابل ترکیب هستید. اگر قرار باشد با ‏یکدیگر

ترکیب شوید ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد. ستاره شناس

 ‏گفت: شما خودخواه ترین موجودات روی زمین هستید. رسیدن شما به هم

مساوی ‏است با نابودی جهان. دنیا کن فیکون می شود . سیـارات از مدار

خارج می شوند. کرات با ‏هم تصادم میکنند. نظام دنیا از هم می پاشد . چون

 شما یک قانون بزرگ را نقض کرده ‏اید. فیلسوف گفت: متاسفم... جمع

و بالآخره به کودکی رسیدند. کودک فقط سه جمله گفت: شما به هم

میرسید. نه در ‏دنیاى واقعیات. آن را در دنیاى دیگری جستجو کنید...... دو خط

 موازی او را هم ترک کردند. ‏و باز هم به سفرهایشان ادامه دادند. اما حالا یک

چیز داشت در وجودشان شکل میگرفت. ‏‏«آنها کم کم میل به هم رسیدن را از

 دست میدادند.» خط اولی گفت: این بی ‏معنی است. خط دومی گفت:چی

بی معنی است؟ خط اولی گفت:این که به هم ‏برسیم. خط دومی گفت: من

یک روز به یک دشت رسیدند. یک نقاش میان سبزه ها ایستاده بودو نقاشی